Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland) obejmuje wyspę Wielką Brytanię, północno-wschodnią część wyspy Irlandii (Ulster) i liczne mniejsze wyspy: Szetlandy, Orkady, Hebrydy, Wight i in., a ponadto Wyspy Normandzkie i wyspę Man, które mają odrębny status oraz posiadłości zamorskie: Gibraltar, Terytorium Oceanu Indyjskiego, Święta Helena, Anguilla, Bermudy. Brytyjskie Wyspy Dziewicze, Kajmany, Montserrat, Turks i Caicos, Falklandy, Pitcairn. Łączna powierzchnia tego wyspiarskiego kraju wynosi 244,1 tys. km kwadratowych.

Dzieli się na 4 krainy historyczne: Anglia, Walia, Szkocja i Irlandia Północna. Stolicą kraju jest Londyn. Większe miasta to: Birmingham, Manchester, Leeds, Glasgow, Liverpool. Językiem urzędowym jest angielski. W Walii, Szkocji i Irlandii Północnej zachowały się pozostałości języka celtyckiego.

Wyspy Brytyjskie leżą na szelfie europejskim. Od Europy oddziela je Kanał La Manche – 34 km cieśnina Kaletańska. W maju 1994 roku oddany został do użytku podmorski tunel, który połączył Wielką Brytanię z Francją. W ukształtowaniu powierzchni przeważają stare góry (kaledońskie, hercyńskie), wyżyny, faliste równiny. Klimat jest morski, duża zmienność pogody. Sieć rzeczna jest gęsta, główna rzeka Tamiza. Liczne jeziora w Szkocji. W szacie roślinnej przeważają łąki i pastwiska. Występują wrzosowiska i torfowiska.

W starożytności znajdowały się poza zasięgiem głównych szlaków komunikacyjnych i uchodziły za Ultima Thule czyli kres znanego wówczas świata cywilizowanego. W XVI w.p.n.e. wyspy sporadycznie odwiedzali kupcy feniccy w poszukiwaniu bursztynu i rud cyny. Kiedy dotarli tu Rzymianie w 55 i 54 r.p.n.e. wyspy zamieszkiwały plemiona celtyckie: Brytów i Galów. Z czasów panowania Rzymian pochodzą liczne miasta, m.in. York, Lincoln, Bath. Od połowy IV wieku nastąpiły najazdy plemion z kontynentu europejskiego: Anglów, Sasów Jutów. Z czasem plemiona te zaczęły tworzyć na terenie Anglii drobne królestwa. W VI, VII wieku nastąpiła chrystianizacja poszczególnych królestw. Na przełomie VIII i IX wieku Wyspy Brytyjskie stały się celem wypraw skandynawskich wikingów. W XI wieku książę normandzki dokonał podboju Anglii. Dzięki wpływom normańskim nastąpił rozwój sztuki romańskiej. Pod koniec XI wieku pojawił się w architekturze angielskiej styl gotycki. W drugiej połowie XII i w XIII wieku nastąpił w Anglii znaczny rozwój nauki, związany m.in. z ożywieniem w życiu klasztorów. Szczególnie doniosłym faktem było założenie uniwersytetu w Oksfordzie. Wzmocnienie władzy królewskiej nastąpiło za panowania Tudorów (1485-1603). W architekturze angielskiej ukształtował się tzw. styl Tudorów, w którym obok cech gotyckich uwidoczniły się wpływy renesansu. W pierwszych latach XII wieku panował tzw. styl elżbietański, będący wczesną fazą renesansu angielskiego. Rozpoczęte na przełomie XV i XVI wieku wielkie odkrycia geograficzne przyczyniły się do wzrostu znaczenia gospodarczego portów brytyjskich. Pokonanie Hiszpanii i Niderlandów dało początek kilkusetletniemu panowaniu angielskiemu na morzach świata. W XVIII i XIX wieku Wielką Brytanią władali królowie z dynastii hanowerskiej, a okres ich panowania cechował się rozwojem brytyjskiej ekspansji kolonialnej. Brytyjskie imperium kolonialne rozpadło się po II wojnie światowej.